Jul 242013
 

Bike-blog-one-way-street-002

(Κείμενο διαβούλευσης)

Πλησιάζοντας στις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2014,  είναι απολύτως απαραίτητο να σκεφτούμε σε βάθος, να αποτυπώσουμε την κατάσταση και τη δυναμική της, να σχηματοποιήσουμε λύσεις, πολιτικές και τελικά το νέο όραμα για την Ευρώπη.

Βρισκόμαστε μέσα σε μια πρωτοφανή ευρωπαϊκή κρίση, ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού νότου, κρίση πολλαπλή: οικονομική, δημογραφική, οικολογική, κοινωνική, πολιτική και θεσμική. Ούτε η Ευρωζώνη ούτε και η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της φαίνεται να μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών. Κατά γενική ομολογία, η Ευρώπη «κάνει πολύ λίγα, πολύ αργά». Η κοινωνική συνοχή, η οικονομική και πολιτική ενοποίηση, η προστασία του περιβάλλοντος και η μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.

Πριν δώδεκα περίπου χρόνια, η Ευρώπη γιόρταζε την κυκλοφορία του ευρώ ως συμβόλου οικονομικής ενότητας των ευρωπαϊκών κρατών και λαών. Ωστόσο, η υιοθέτηση του κοινού νομίσματος έπρεπε να συνοδεύεται από κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, ώστε ν’ αντιμετωπισθούν οι διαφορές στις οικονομίες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Έτσι, όταν το 2008-9 ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, εν πολλοίς ως απόρροια απαράδεκτων νεοφιλελεύθερων πρακτικών στον τραπεζικό τομέα, και εμφανίστηκαν στην Ευρωζώνη τα πρώτα συμπτώματα της κρίσης ρευστότητας με αύξηση των επιτοκίων, δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι μηχανισμοί αντιστάθμισης και κάποια κράτη της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας- και πρώτα –  πρώτα η Ελλάδα, αντιμετώπισαν άμεσο κίνδυνο χρεωκοπίας Παρ όλα αυτά, έστω και με αργά και διστακτικά βήματα, δημιουργήθηκαν ευρωπαϊκοί μηχανισμοί διάσωσης αυτών των χωρών. Ωστόσο η ένταξή τους σ’ αυτούς έγινε με σκληρούς όρους. H απότομη προσαρμογή για να μειωθούν τα ελλείμματα και να πληρωθούν τα χρέη, οδήγησε σε πρωτόγνωρη ύφεση και ανεργία.

Μέσα σε μερικά χρόνια η εμπιστοσύνη των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση κλονίστηκε και τα Ευρωπαϊκά Έθνη νοιώθουν όλο και πιο αποξενωμένα το ένα από το άλλο: οι πολίτες των χωρών του κέντρου της Ευρωζώνης θεωρούν ότι «πληρώνουν» τα λάθη των χωρών της περιφέρειας, ενώ οι πολίτες της περιφέρειας θεωρούν ότι οι χώρες του κέντρου δεν δείχνουν αρκετή αλληλεγγύη. Και όλοι μαζί δυσφορούν απέναντι στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, μολονότι η κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική σε μεγάλο βαθμό δεν είναι προϊόν συλλογικής σύνθεσης, αλλά καθορίζεται από τα παζάρια μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοντόφθαλμων συμφερόντων τους. Η πολιτική αυτή τύφλωση οδηγεί στη δημιουργία όρων de facto ηγεμονίας σε μια ένωση που έχει συγκροτηθεί με de jure διακηρυγμένους όρους ισοτιμίας. Και το κοινό νόμισμα, το ευρώ, αντί να ενώνει φαίνεται να διχάζει (ήδη στο κέντρο και στην περιφέρεια ισχυροποιούνται πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα).

Και όμως η Ευρώπη παραμένει ένα κολοσσιαίο επίτευγμα παγκόσμιας σημασίας χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ξεκίνησε την επαύριον του πιο καταστροφικού πολέμου, με οικονομίες κατεστραμμένες, μέσα από την ανάγκη να  σταματήσουν πια οι ανταγωνισμοί με τον παλαιό αιματοβαμμένο τρόπο. Ξεκίνησε χάρη στις ευνοϊκές διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες και χάρη στο πείσμα μερικών πρωτοπόρων οραματιστών, που συνέλαβαν την ιδέα της ένωσης, παρά τη λυσσασμένη αντίδραση δεξιών και αριστερών εθνικιστών. Κατάφερε να ενώσει αναίμακτα και εθελοντικά πάνω από 500.000.000 Ευρωπαίους πολίτες, την πλειοψηφία των ευρωπαϊκών λαών, με τις οικονομίες τους, τις πολιτιστικές τους ταυτότητες, τις κοινωνικές τους ιδιαιτερότητες.

«Ενότητα στην πολυμορφία» το σύνθημα και αξίες της Ένωσης, ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισότητα, το κράτος δικαίου, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ανοιχτή κοινωνία χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, η επιδίωξη της ειρήνης και της ευημερίας των λαών της. Και παρά την κρίση, από την 1η  Ιουλίου η Κροατία έγινε το 28ο μέλος της Ε.Ε., ενώ η Λετονία μπαίνει στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου.

Πώς θα διασωθεί λοιπόν αυτό το μοναδικό εγχείρημα; Πώς θα αναστραφεί η οικονομική καχεξία, πώς θα ανατραπεί το κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας που ενισχύει κεντρόφυγες δυνάμεις, λαϊκιστικές, εθνικιστικές, αντιδημοκρατικές και μισαλλόδοξες; Γιατί η επιστροφή στο παρελθόν του κράτους-έθνους που όλες αυτές οι δυνάμεις πρεσβεύουν, μπορεί να οδηγήσει στον εφιάλτη μιας βίαιης αποκοπής των ενωσιακών δεσμών, σε επιδείνωση της κρίσης, ακόμη και στον πόλεμο.

Μια ομοσπονδία για την Ευρώπη

Τα βήματα αντιμετώπισης της κρίσης (δημιουργία του EFSM, δημιουργία του ESM, πορεία προς την τραπεζική ένωση, σταδιακή κατάργηση  της ρήτρας no bail-out, δηλαδή της θεσμικής απαγόρευσης μέτρων διάσωσης προς τις υπό πτώχευση χώρες) μπορεί να έχουν παίξει θετικό ρόλο αλλά δεν αρκούν. Κρίσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες είναι βέβαιο ότι θα συμβούν και μια χαλαρή Ένωση θα βρεθεί ξανά αδύναμη να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Η ιστορική συγκυρία είναι που κάνει ακόμη πιο έντονα τα διαλυτικά συμπτώματα μιας ατελούς ενωσιακής δομής μη ομοσπονδιακής αλλά με βαθιά αλληλεξάρτηση. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια για επιφυλακτικό βηματισμό. Απαιτείται ένα νέο ποιοτικό άλμα.

Χρειαζόμαστε την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σημαίνει: Πλήρη τραπεζική ένωση, ευρωομόλογα, Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αξιολόγησης, γρήγορα βήματα προς την φορολογική και οικονομική ένωση- με άλλα λόγια χρειαζόμαστε την θεσμική έκφραση μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης.

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σημαίνει: Νομιμοποιημένη πολιτική οντότητα που θα εκπονήσει ένα νέο συνολικό ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ. Πολιτική ενοποίηση για πραγματικά συλλογικές αποφάσεις, συλλογική ανάληψη ευθυνών, συλλογικές λύσεις.

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σημαίνει: Πλήρη και έμπρακτη υιοθέτηση από όλα τα κράτη -μέλη των δημοκρατικών αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σημαίνει: Εκχώρηση μεγάλου μέρους της κυριαρχίας κάθε κράτους-μέλους προς χάριν της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προς χάριν της οικονομικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Ενδυνάμωση του ρόλου της Ευρώπης ως πολιτικού υποκειμένου με παράλληλη ενίσχυση και του ρόλου των περιφερειών.

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σημαίνει: Ενιαία πολιτική οντότητα που θα αντιπροσωπεύει τους ευρωπαϊκούς λαούς με κύρος και αποτελεσματικότητα μέσα στο παγκοσμιοποιημένο γεωπολιτικό περιβάλλον. Η παγκοσμιοποίηση μετακυλύει σταδιακά το επίκεντρο της οικονομικής δραστηριότητας εκτός Ευρώπης και ΗΠΑ, προς την Κίνα, Ινδία, Νοτιοανατολική Ασία, Λατινική Αμερική, οι οποίες διεκδικούν με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια κατανομή πλούτου και εισοδημάτων, ενώ το Ευρωπαϊκό μερίδιο συρρικνώνεται: Σε 20-25 χρόνια από σήμερα, καμιά οικονομία ευρωπαϊκού έθνους-κράτους, ούτε καν η Γερμανία, δεν θα ανήκει στους G8. Μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη θα γινόταν ο ισχυρότερος οικονομικός αλλά και δημοκρατικός πόλος στον πλανήτη. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί εκδήλωση ενός νέου ευρωπαϊκού σωβινισμού (αν και κανείς βέβαια δεν μπορεί να αποκλείσει οποιαδήποτε εξέλιξη στην ιστορία, ακόμη και τις πιο φρικώδεις). Όμως, η ευθύνη μας ως Ευρωπαίων πολιτών σήμερα, απέναντι σε εμάς τους ίδιους κι απέναντι στις μελλοντικές γενιές, είναι να δράσουμε με προνοητικότητα και να εξαντλήσουμε τη δυναμική των διαθέσιμων μέσων και των δυνατοτήτων μας στην παρούσα ιστορική συγκυρία για να διαφυλάξουμε και να προωθήσουμε τις διακηρυγμένες αξίες και στόχους της Ένωσής μας.

Η Ομοσπονδία δεν είναι ένα τέλειο πακέτο θεσμών που θα εγκαταστήσει μια και για πάντα τον ευρωπαϊκό παράδεισο. Θα είναι μια συνεχής κοινωνική και ιστορική δημιουργία, και παράλληλα ένα θεσμικό ποιοτικό άλμα, ένα όχημα ικανό να οδεύσει στο δρόμο που έχουμε διακηρύξει ότι πορευόμαστε ως Ευρωπαίοι.

Μια ομοσπονδία για την Ελλάδα

Θεωρούμε πως η λύση για τη σημερινή οικονομική, περιβαλλοντική και πολιτική κρίση στη χώρα ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει.

Παρά τα λάθη και τις αστοχίες των μνημονίων με τις τραγικές τους συνέπειες, είναι πλέον σαφές ότι η διάσωση της Ελλάδας από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

Επιπλέον η διεκδίκηση της βιωσιμότητας, μια εναλλακτική επομένως οικονομική πολιτική που θα απαντάει άμεσα και στο ζήτημα της ανεργίας, μπορεί να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες εφαρμογής μόνο στο πλαίσιο της ενοποιημένης Ευρώπης.

H περιβαλλοντική βιωσιμότητα στην Ελλάδα αλλά και η προώθηση ενός μοντέλου συμμετοχικής περιβαλλοντικής διακυβέρνησης εξαρτάται -σε πολύ μεγάλο βαθμό- από την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου αποδυναμώνονται οι εγγυήσεις για την ορθολογική χρήση των εγχώριων φυσικών πόρων και η αναστροφή της περιβαλλοντικής κρίσης (π.χ έλεγχος ρύπανσης νερών, εξάλειψη των ανεξέλεγκτων χωματερών, προστασία των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας) καθίσταται πρακτικά αδύνατη.

Σε μια σειρά από ζητήματα που σχετίζονται με τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, η ευρωπαϊκή συμβολή είναι καθοριστική.

Η σταθερότητα και η ειρήνη στην περιοχή μπορούν να διασφαλιστούν στο πλαίσιο της ομοσπονδιακής Ευρώπης, στην προοπτική της προώθησης της κοινής εξωτερικής πολιτικής και της δημιουργίας κοινού αμυντικού συστήματος.

Θεσμικά πολιτικά αιτήματα και στόχοι

Η ΕΕ σήμερα παρουσιάζει ελλείμματα στη δημοκρατική λειτουργία της. Η Εκτελεστική Εξουσία, κατά κύριο λόγο, νομιμοποιείται από την βούληση των Κρατών και των Κυβερνήσεών τους και όχι άμεσα από τους Ευρωπαίους Πολίτες. Δίνει κυρίως λόγο στις κυβερνήσεις και όχι στους αντιπροσώπους του Ευρωπαϊκού Λαού. Μέρος της Νομοθετικής Εξουσίας ασκείται από την Κομισιόν σε μία πρωτοφανή σύγχυση των εξουσιών. Η δεδηλωμένη αναφέρεται στην πράξη κυρίως στις κυβερνήσεις και όχι άμεσα στους Πολίτες.

Συνεπώς, χρειάζεται μια νέα πολιτική ευρωπαϊκή γεωγραφία: Η γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Ζητάμε μία Συντακτική Συνέλευση των Ευρωπαίων για την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας. Στόχος της θα είναι η συγκρότηση μιας νέα πολιτικής κοινότητας στις παρακάτω βάσεις:

·         Όλη η εξουσία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας να πηγάζει από την βούληση του Ευρωπαϊκού Λαού, δηλαδή τους Ευρωπαίους Πολίτες, με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο..

·         Τα άμεσα εκλεγμένα αντιπροσωπευτικά κοινοβουλευτικά όργανα (όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) να αναγορευτούν σε μοναδικό Νομοθέτη της Ομοσπονδίας.

·         Η Εκτελεστική εξουσία να νομιμοποιείται, να λογοδοτεί  και να ανακαλείται από τα προαναφερθέντα όργανα.

·         Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία έχει την κύρια αρμοδιότητα για την Οικονομική, Φορολογική, Κοινωνική (ασφαλιστική και προνοιακή), Περιβαλλοντική, Ενεργειακή και Εξωτερική Πολιτική καθώς και για την Άμυνα και την Ασφάλεια του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Άμεσες πολιτικές με επείγοντα χαρακτήρα

1.    Κλίμα – ενέργεια

Υιοθέτηση δεσμευτικών στόχων για το 2030 συνεπών με αυτό που η επιστημονική γνώση σήμερα θεωρεί απαραίτητο για τη συγκράτηση της κλιματικής αλλαγής. Ο στόχος για 20% περιορισμό των εκπομπών το 2020, πέρα από ανεπαρκής, αποδείχτηκε και πολύ εύκολος και εκτός των άλλων συνέβαλε στην κατάρρευση του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών. Χρειάζεται άμεσα να αναθεωρηθεί τουλάχιστον στο 30%. Για το 2030 η Ευρώπη μπορεί να δεσμευτεί σε ένα κλιματικό – ενεργειακό πακέτο των «τριών επί πενήντα», δηλαδή, 50% μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, 50% συμμετοχή των Ανανεώσιμων Πηγών στην τελική κατανάλωση ενέργειας και 50% εξοικονόμηση στην κατανάλωση ενέργειας. Πλάνο πλήρους εγκατάλειψης της πυρηνικής ενέργειας με ορίζοντα ως το 2030 στην Ομοσπονδία.

2.    Οικονομική και δημοσιονομική πολιτική

Η άμεση προτεραιότητα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής πρέπει αναμφίβολα να είναι η ανάσχεση της ύφεσης στις χώρες του Νότου για να αποφευχθεί η επερχόμενη κοινωνική κατάρρευση πρώτα στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Πορτογαλία και τις υπόλοιπες χώρες του επίκεντρου της κρίσης. Στην κατεύθυνση αυτή απαιτούνται:

Να καταστούν βιώσιμα τα εθνικά δημόσια χρέη με αναδιάρθρωση τους που θα ελαχιστοποιεί τα ετήσια τοκοχρεολύσια παρέχοντας έτσι στις χώρες κεφάλαια διαθέσιμα για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις. Αυτό μπορεί να γίνει άμεσα με αντικατάσταση  των διμερών δανείων των εταίρων με μακροχρόνια ομόλογα 30 ή ακόμα και 50 ετών με μηδενικό ή πολύ χαμηλό επιτόκιο.

Μεσοπρόθεσμα η Ευρωζώνη θα πρέπει να προχωρήσει στην κατεύθυνση της αμοιβαιοποίησης μέρους του χρέους (π.χ. με έκδοση ευρωομολόγων) με απώτερο στόχο την πλήρη ομοσπονδιακή διαχείρισή του στο πρότυπο των ΗΠΑ.

Τραπεζική Ένωση: Να δημιουργηθεί ένας Οργανισμός Ελέγχου των συστημικών τραπεζών και να εγγυηθεί η Ε.Ε. τις καταθέσεις των ευρωπαίων πολιτών, ενώ ένα ταμείο τύπου ESM θα αναλαμβάνει την απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών χωρίς να επιβαρύνονται τα δημοσιονομικά κάθε χώρας. Αναγκαστικά η ανακεφαλαιοποίηση αυτή επιβαρύνει και τους μετόχους των τραπεζών, διαφοροποιεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους και οδηγεί αναγκαστικά σε αλλαγή των διοικήσεών τους. Μέχρι όμως τη διαμόρφωση και τη λειτουργία αυτών των θεσμών είναι απαραίτητο να υπάρξουν άμεσα μέτρα παροχής πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία, όπως η απευθείας χρηματοδότηση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων από την ΕΚΤ με προτεραιότητα σε εταιρείες με κοινωνική και φιλική προς το περιβάλλον δραστηριότητα.

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, τέτοιο ώστε να εγγυάται την αξιοπρεπή διαβίωση ανάλογα με το κόστος ζωής σε κάθε χώρα.

Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής ειδικά των μεγάλων πολυεθνικών, αλλά και των φορολογικών παραδείσων σε ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο με άμεση υιοθέτηση ενός ευρωπαϊκού συστήματος αντίστοιχου του αμερικανικού FACTA (Fair and Accurate Credit Transactions Act) εναρμονισμένου με φορολογικές προδιαγραφές κάθε χώρας. Μεσοπρόθεσμα η Ένωση χρειάζεται να προχωρήσει σε εναρμόνιση των φορολογικών συστημάτων. Παράλληλα θα πρέπει να προχωρήσει το συντομότερο ο αυστηρός έλεγχος και η φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών με τα έσοδα να κατευθύνονται στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνικής πρόνοιας.(*)

Κοινός κι αποτελεσματικός μηχανισμός στήριξης των ανέργων με πρόνοιες, (εκτός του ελαχίστου εισοδήματος) για κοινωνική ασφάλεια, υγειονομική κάλυψη, ενίσχυση της κινητικότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επανεκπαίδευση και αρωγή στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων από ανέργους.

3.    Μεταναστευτική Πολιτική

Αποτελεσματική,  συνεκτική και ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, που θα καθορίζει την πανευρωπαϊκή ροή των μεταναστών. Η πολιτική αυτή οφείλει να σέβεται τα δικαιώματα και αναγνωρίζει τη συμβολή στην οικονομική και κοινωνική ζωή των μεταναστών και μεταναστριών. Οι πολιτικές νομιμοποίησης και ένταξης μπορούν να συμβάλλουν και στην αύξηση των δημοσίων εσόδων καθώς και στην κάλυψη τμήματος των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων. Χορήγηση ασύλου με νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο υψηλών προδιαγραφών με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και με αναλογική κατανομή των ευθυνών ανάμεσα στις οντότητες που απαρτίζουν την ΕΕ ή/και την Ομοσπονδία.

4.    Βία – Νεοναζισμός – Ρατσισμός

Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός των νεωτέρων χρόνων στηρίζεται στην ελευθερία του λόγου και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Αυτές οι αρχές πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτες, αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι πρέπει να γίνονται ανεκτές οι πολιτικές που ως εφαρμογή συγκεκριμένων ιδεών είναι αντίθετες με τους διακηρυγμένους στόχους και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή και στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Η δημοκρατία έχει τα μέσα και τα εργαλεία για να αντιπαρατεθεί στο νεοναζισμό και τον κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Είναι συγχρόνως απαραίτητο οι θεσμοί να λειτουργούν αποτελεσματικά. Οι δράστες των εγκληματικών επιθέσεων πρέπει να συλλαμβάνονται και να δικάζονται. Οι συλλογικότητες που οργανώνουν και διευθύνουν δολοφονίες, πογκρόμ και τρομοκρατικές ενέργειες να αντιμετωπίζονται από τις αρχές ως αυτό που είναι -εγκληματικές οργανώσεις- ανεξαρτήτως του αν εμφανίζονται ως πολιτικά κινήματα.

5.    Δημογραφική γήρανση

Άμεση εφαρμογή πολιτικών, που θα αναστρέψουν το ρεύμα της δημογραφικής γήρανσης και της μείωσης του ευρωπαϊκού πληθυσμού, το οποίο υπονομεύει εκ θεμελίων οποιαδήποτε απόπειρα οικονομικής ανάκαμψης και οδηγεί στη γενική εκπτώχευση των κοινωνιών. Αν η Ευρώπη δεν αντιμετωπίσει το ζήτημα αυτό, το οικονομικό της μέλλον θα είναι σκοτεινό. Η Ευρώπη πρέπει συντονισμένα να λάβει τα μέτρα εκείνα, που θα βοηθήσουν τις οικογένειες και τα άτομα να έχουν όσα παιδιά επιθυμούν. Τα ασφαλιστικά προγράμματα, οι φορολογικές ρυθμίσεις, η διάθεση και διαχείριση των δημόσιων αγαθών, τα επιδόματα, οι εργασιακές σχέσεις πρέπει να έχουν ως κεντρικό οδηγό την ανατροπή της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κυριαρχίας των μεσήλικων και των ηλικιωμένων, που χαρακτηρίζει σήμερα την Ευρώπη.

6.    Αναπτυξιακές Πολιτικές

Η οικονομική κρίση πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία για στροφή προς μια οικονομία χαμηλών εκπομπών άνθρακα και μείωσης της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Υπ’ αυτή την έννοια, οι πολιτικές για την ανάπτυξη δεν μπορούν να στοχεύουν αποκλειστικά στην οικονομική μεγέθυνση, δηλαδή την αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας. Πρέπει να επιδιώκουν τη γενικότερη ευημερία των κοινωνιών, μέσα από τη βελτίωση δεικτών όπως η κοινωνική συνοχή, η παροχή ίσων ευκαιριών σε όλους, η ψαλίδα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους, η προσβασιμότητα σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, η ποιότητα του περιβάλλοντος και η διατήρηση των φυσικών πόρων.

Να αναζητήσουμε τις αναγκαίες συγκλίσεις

Σε αυτή την καθοριστική στιγμή για την Ευρώπη και την Ελλάδα το δίλημμα είναι Ομοσπονδιακή Ευρώπη ή διάλυση της ΕΕ και οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική, δημοκρατική κατάρρευση. Η απάντηση στο δίλημμα αυτό δεν είναι σημαντική μόνο για τις δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας. Είναι εξίσου θεμελιώδης και από τη σκοπιά και άλλων προοδευτικών ρευμάτων.

Κατά συνέπεια ο μεγάλος στρατηγικός στόχος της ομοσπονδιακής Ευρώπης όχι μόνον επιτρέπει αλλά και απαιτεί ευρύτερες πολιτικές συγκλίσεις. Συγκλίσεις με πολίτες, κινήσεις, κόμματα που βρίσκονται στο χώρο της πολιτικής οικολογίας, του προοδευτικού κέντρου, της προοδευτικής φιλοευρωπαϊκής αριστεράς, της προοδευτικής σοσιαλδημοκρατίας. Οφείλουμε να συναντηθούμε, οφείλουμε να αναζητήσουμε αυτές τις συγκλίσεις.

 
(*) (βλ. σχετικά και:  http://europeangreens.eu/news/greens-call-halt-tax-avoidance
http://www.greens-efa.eu/financial-transaction-tax-10263.html
)
 Posted by at 12:07 pm  Tagged with: