Sep 132012
 

Το επικείμενο συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων προσδοκούμε να κλείσει μια πολύ δύσκολη περίοδο για το κόμμα και να ανοίξει μια καλύτερη. Η προσδοκία μόνη της φυσικά δεν είναι αρκετή, χρειάζεται πρώτα από όλα να ορίσουμε σωστά τα ζητούμενα από αυτό το συνέδριο.

Το πρόβλημα των ΟΠ δεν είναι ούτε οργανωτικό, ούτε προγραμματικών θέσεων. Είναι πρόβλημα βασικού πολιτικού προσανατολισμού. Η κρίση με τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις ανέδειξε διαφορετικές αντιλήψεις που προϋπήρχαν στο κόμμα και αυτό είναι φυσικό, δε συνέβη μόνο στους ΟΠ. Αρκεί να συγκρίνουμε το πολιτικό σκηνικό σήμερα με αυτό μόλις τρία χρόνια πριν. Στους ΟΠ ιδιαίτερα αυτές οι διαφορετικές αντιλήψεις υπέβοσκαν πριν από τις εκλογές του Μαΐου και εκδηλώνονταν σποραδικά, καθώς υπήρχε μια συστηματική περιθωριοποίηση της πολιτικής συζήτησης. Οι λόγοι για αυτό μάλλον ήταν αρκετοί, καθοριστικό ρόλο όμως φαίνεται να έπαιξε η προοπτική εισόδου στη βουλή κάτι που οδήγησε στην επικέντρωση των διαμαχών κυρίως στο ποιος/ποια θα πιάσει καλύτερη θέση στο επικείμενο πράσινο ρεσάλτο στην καρδιά της πολιτικής σκηνής. Ο διαγκωνισμός αυτός μεταξύ ομάδων και προσώπων κορυφώθηκε την προεκλογική περίοδο με αφορμή την κατάρτιση των ψηφοδελτίων. Η διένεξη αυτή μάλιστα τράβηξε τόσο που έβλαψε τα μέγιστα την προεκλογική εκστρατεία και παραλίγο να την τινάξει ολοκληρωτικά στον αέρα.

Μετά τη για λίγο αποτυχία εκλογής βουλευτών στις εκλογές της 6ης Μαΐου και ενόψει των επαναληπτικών του Ιουνίου οι διαφορετικές αυτές αντιλήψεις εκδηλώθηκαν ανοιχτά και κυριάρχησαν. Στη συγκεκριμένη δυσμενέστατη για τους ΟΠ πολιτική συγκυρία όμως και υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου δεν υπήρχε ούτε το περιθώριο, ούτε η καθαρή σκέψη για να διατυπωθούν σαφώς, να συζητηθούν ομαλά και να αναπροσανατολιστεί το κόμμα αναλόγως. Έτσι το κόμμα οδηγήθηκε στο παραζαλισμένο εκείνο συνέδριο του Μαϊου με κατάληξη μια αλλοπρόσαλλη εκλογική στρατηγική που από τη μία χαρακτηριζόταν από την απόφαση για αυτόνομη κάθοδο και από την άλλη διατηρούσε ένα πολιτικό πλαίσιο από προηγούμενα συνέδρια το οποίο μας τοποθετούσε στην ίδια όχθη με τα κόμματα της αριστεράς. Αναπόφευκτα η στρατηγική αυτή και το γενικότερο πολιτικό σκηνικό οδήγησε σε βαριά ήττα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Έκτοτε η απογοήτευση, η αποστασιοποίηση και αποχώρηση πολλών μελών και στελεχών, αλλά και η θερινή περίοδος δεν επέτρεψαν να γίνει αυτή η συζήτηση οργανωμένα. Παρόλα αυτά το κόμμα, με όλες του τις αδυναμίες, έχει μείνει ζωντανό. Οι συζητήσεις που διεξάγονται στις λίστες κι αλλού πολύ συχνά αναδεικνύουν ξανά το πρόβλημα επιλογής του βασικού πολιτικού προσανατολισμού.

Αυτό ακριβώς πιστεύουμε ότι είναι το βασικό ζητούμενο από το επικείμενο συνέδριο. Να ξεκαθαρίσουμε τι πρεσβεύει αυτό το κόμμα και προς τα πού πάει. Πώς τοποθετείται στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Τι απαντάει στα κεντρικά πολιτικά ερωτήματα που τίθενται. Με ποια τμήματα της κοινωνίας συντάσσεται και θέλει να εκπροσωπήσει.

Ειδικά σήμερα που η εκλογική επιρροή των ΟΠ είναι τόσο χαμηλή και οι προσωπικές φιλοδοξίες- θεμιτές και αθέμιτες – μετατίθενται για το μέσο ή ακόμα και μακρινό μέλλον, η ανάγκη αυτή είναι εντονότερη από ποτέ. Ταυτόχρονα όμως δίνεται και η ευκαιρία να συζητήσουμε πολιτικά βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα πρόσωπα και τους μηχανισμούς.

Από την άλλη πλευρά η επαναδιατύπωση των προγραμματικών θέσεων δεν αποτελεί προτεραιότητα σε αυτή τη φάση, για δύο κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι ότι το εκλογικό πρόγραμμα των ΟΠ είναι αρκετά πλήρες και ποιοτικά καλό συγκρινόμενο με αυτό των περισσότερων άλλων κομμάτων,. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το ότι είναι άσκοπο να ανανεώσουμε τις επιμέρους προγραμματικές μας θέσεις αν δε λύσουμε πρώτα το βασικό πολιτικό μας ζήτημα, αν δεν επιλέξουμε πολιτικό προσανατολισμό.

Ταυτόχρονα θεωρούμε ότι το συνέδριο πρέπει να είναι και καταστατικό, παρά το γεγονός ότι σημαντικές αλλαγές στο καταστατικό δεν μπορούν να γίνουν αν δεν λυθούν πρώτα άλλα θέματα. Οφείλουμε όμως να δώσουμε την ευκαιρία για επιμέρους αλλαγές σαν αυτές που συμφωνήθηκαν σε προηγούμενο συνέδριο για τις εκπροσωπήσεις καθώς και για όποιες άλλες μπορέσει να συγκεντρωθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία. Δεν είναι ζήτημα τυπολατρίας, αλλά ειδικά για τις εκπροσωπήσεις (κάρτες) είναι ένα θέμα που ταλάνισε φρικτά το κόμμα για πάρα πολύ καιρό και αφού καταλήξαμε τότε σε μια απόφαση (όχι εκπροσωπήσεις), οφείλουμε τώρα να κεφαλαιοποιήσουμε την εμπειρία μας, αλλιώς θα είμαστε τραγικά ασυνεπείς σε όσα έχουμε πει για την εσωκομματική δημοκρατία και τους μηχανισμούς.

Συνοψίζοντας, πιστεύουμε ότι το συνέδριο θα πρέπει να έχει τρία μόλις θέματα: Δύο μικρά κι ένα μεγάλο. Τα μικρά είναι ο απολογισμός και το καταστατικό, ενώ το μεγάλο είναι μια απόφαση πολιτικής φυσιογνωμίας, προοπτικής και στρατηγικής.

Η μετάθεση της ημερομηνίας του συνεδρίου για τον Δεκέμβρη μετά το ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός της συνόδου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος στην Αθήνα, μπορεί να είναι σκόπιμη εφόσον όμως συνοδεύεται και από καλύτερη οργάνωση του προσυνεδριακού διαλόγου με συγκεκριμένες διαδικασίες (προθεσμίες υποβολής κειμένων, συνεδριάσεις περιφερειακών συνδιασκέψεων με δυνατότητα παρουσίας των εισηγητών κλπ).

Το συνέδριο αυτό είναι η τελευταία ευκαιρία διάσωσης του εγχειρήματος των ΟΠ. Η προσδοκία “ανασυγκρότησης” δεν είναι αρκετή αν δεν διευκρινιστεί πώς την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας. Η πολιτική σούπα που χαρακτηρίζει το κόμμα σήμερα όχι μόνο δε μπορεί να εμπνεύσει κανένα, αλλά αντιθέτως προκαλεί απανωτές απογοητεύσεις σε όσους επιμένουν να ασχολούνται με αυτό.