Oct 102011
 

Το κλίμα μέσα στο οποίο άνοιξαν τα σχολεία στις 12 Σεπτεμβρίου δεν ήταν καλό. Η δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα αλλά και τα ιδιαίτερα προβλήματα της εκπαίδευσης καθόρισαν το πλαίσιο: ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, προβλήματα στα κτίρια, μεγάλες ελλείψεις στα διδακτικά βιβλία και κυρίως πεσμένο ηθικό εκπαιδευτικών και μαθητών. Τα παιδιά περιτριγυρίζονται από απογοήτευση, φόβο, απόγνωση. Τα σχολεία μας λειτουργώντας μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποτέλεσαν και εφέτος πεδίο “επαναστατικού ανταγωνισμού” ανάμεσα σε διάφορες δυνάμεις με αμφίβολους και εν τέλει απροσδιόριστους στόχους. Οι δυνάμεις αυτές συμβάλλουν στο να μένουν τα σχολεία ανενεργά και κλειστά, εκμεταλλευόμενες και ίσως συνεργαζόμενες τελικά με ένα ανίκανο και ίσως και αδιάφορο κράτος.

Δεν θέλουμε ως Έλληνες πολίτες να συνεισφέρουμε σε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούμε πλέον να ανεχόμαστε ένα σχολείο που δεν παρέχει ουσιαστική εκπαίδευση. Δεν θέλουμε ένα σχολείο που θα διαστρεβλώνει και θα ακυρώνει ακόμα και την αγωνία για καλύτερη εκπαίδευση, που θα προβάλλει ως ιδανικό μια πλαστή επαναστατικότητα.

Στο ερώτημα «Ανοιχτά ή Κλειστά σχολεία», απαντάμε ευθέως «Ανοιχτά». Από την στιγμή που η κυβέρνηση με τις κεντρικές της αποφάσεις δεν μπορεί να το επιτύχει με ένα δημιουργικό τρόπο, προτείνουμε να δραστηριοποιηθούν οι γονείς, οι καθηγητές, οι μαθητές ο δήμος και η τοπική κοινωνία με δημοκρατικές και δημιουργικές πρωτοβουλίες, χωρίς εισαγγελικές παρεμβάσεις. Προτείνουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία. Όσο για τους βανδαλισμούς, όπου αυτοί συμβαίνουν, τους καταδικάζουμε απερίφραστα και θα πρέπει και σε αυτό να αναλάβει τις ευθύνες της η εκπαιδευτική κοινότητα και τοπική κοινωνία.

Είναι υποχρέωση ολόκληρης της σχολικής κοινότητας αλλά και της τοπικής κοινωνίας να προστατεύσουν τα σχολεία, το σημαντικότατο αυτό δημόσιο αγαθό. Είναι αντιφατικό να διεκδικούμε δήθεν καλύτερα σχολεία, κλείνοντάς τα. Η κατάληψη έχει φθαρεί ως τρόπος διαμμαρτυρίας. Πλέον δεν είναι αποτελεσματική, δεν δίνει δημιουργικές διεξόδους αλλά κάνει το ακριβώς αντίθετο. Η λειτουργία αυτού του τρόπου διαμαρτυρίας είναι αυτή τη στιγμή βαθύτατα αντιδραστική και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε όχι μόνο για την εκπαίδευση αλλά και για τη γενικότερη πορεία αυτού του τόπου.

Χρειάζεται να γίνει συζήτηση με τους μαθητές ώστε να κατανοήσουν ότι το σχολείο διεκδικεί μόνο όταν λειτουργεί, όταν είναι ανοιχτό. Όταν η εκπαιδευτική κοινότητα και η τοπική κοινωνία νοιάζονται γι’ αυτό. Χρειαζόμαστε ανοικτά σχολεία για να κάνουμε την υπέρβαση. Και αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε ξεπερνώντας αριστερούς και δεξιούς λαϊκισμούς. Με προγράμματα που υπηρετούν την ευρύτερη καλλιέργεια των μαθητών και των μαθητριών, την ουσιαστική μόρφωση, τη δημιουργικότητα και την αλληλεγγύη. Με σχολεία στενά δεμένα με την τοπική κοινωνία τα οποία καλύπτουν με ολοκληρωμένο τρόπο τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών χωρίς την ανάγκη απογευματινών συμπληρωμάτων σε φροντιστήρια διαφόρων ειδών.

Μπορούμε αυτή την εκπαίδευση να τη διεκδικήσουμε σήμερα. Μπορούμε αυτά τα σχολεία να τα αποκτήσουμε σήμερα, παρά τις δυσμενείς συνθήκες. Η πορεία της εκπαίδευσης αφορά τον καθένα και την καθεμία από εμάς και έχουμε την υποχρέωση να μιλήσουμε και να δράσουμε συλλογικά για τη ριζική βελτίωσή της. Η αδιαφορία για τη σημερινή κατάσταση της εκπαίδευσης δυστυχώς είναι συνενοχή για τη δραματική πορεία όχι μόνο της εκπαίδευσης αλλά και συνολικά της χώρας.

Αλέξανδρος Αποστόλου